سالهای پیش بال آسمانی داشتیم
                                 بال پرواز کران تا بی کرانی داشتیم
                            روزها گردی اگر بر روی دلها می نشست
                         شب که می شد سنت خانه تکانی داشتیم
                                  نذری روز ظهر مهدی موعودمان
                         صبح ها ، چله به چله ، عهد خوانی داشتیم
                           گاه گاهی جمعه ها اهل زیارت می شدیم                                گاه گاهی میل سجده ، جمکرانی داشتیم
                                ثانیه ثانیه هامان پای آقا می گذشت
                           آی مردم ، یک زمان ،صاحب زمانی داشتیم
                         آی مردم ، یک زمان ، صاحب زمانی داشتیم . . .

قدیما :هرکی روزه نبود باید می رفت یه گوشه ای یه چیزی میخورد بقیه نبیننش

الان: هر کی روزه است باید بره یه گوشه مزاحم غذا خوردن بقیه نشه

کاش میشد تا خدا پرواز کرد
پای دل از بند دنیا باز کرد
کاش میشد از تعلق شد رها
بال زد همچون کبوتر در هوا
کاش میشد این دلم دریا شود
باز عشقی اندر او پیدا شود
کاش میشد عاشقی دیوانه شد
گرد شمع یار چون پروانه شد
کاش میشد جان ز تن بیرون شود
چشم از هجران او پر خون شود
کاش میشد از خدا غافل نبود
کاش در افکار بی حاصل نبود
کاش میشد بر شیاطین چیره شد
تا رها از بند با این شیوه شد
کاش دستم را بگیرد توی دست
تا شوم از دست او من مست مست
کاش میشد مست باشم تا ابد
سر بر آرم دست افشان از لحد
کاش میشد تا که در روز جزا
شاد باشم از عمل پیش خدا
کاش میشد یک نفس دیدار یار
تا شوم مدهوش ؛ گردم بیقرار

خسته شدم

می خواهم در آغوش گرمت آرام گیرم.

خسته شدم بس که از سرما لرزیدم...

بس که این کوره راه ترس آور زندگی را هراسان پیمودم

زخم پاهایم به من میخندد...

خسته شدم بس که تنها دویدم...

اشک گونه هایم را پاک کن و بر پیشانیم بوسه بزن...

می خواهم با تو گریه کنم ...

خسته شدم بس که...

تنها گریه کردم...

می خواهم دستهایم را به گردنت بیاویزم و شانه هایت را ببوسم...

خسته شدم بس که تنها ایستادم ...